Այն միակ էակը ով ինձ օգնեց վատ պահին

IMG_1129Մի օր ,երբ ես նստաց էի տխուր և միայնակ, ու մտածում էի, թե ինչ անեմ սկսեց անձրևել:Անձրևը սկսեց իմ սենյակի պատուհանները թռչել իր փոքրիկ կաթիլներով ,որոնք ինձ բանտարկեցին սենյակիս չորս պատերի արանքում և զրկեցին իմ գեղեցիկ տեսարանից: Ես արդեն չիգիտէի ինչ անել ,մի հատ էլ անձրևը դժվարացրեց մի կարգին բան մտածելը:

Անձրևի մանր կաթիլները ընկնում էին պատուհանիս վրա, իսկ հետո սկսում ներգև սղալ ինչպես փոքրիկ երեխան: Ես մտածում եմ և ասում ինքս ինձ.

-Գոնե մի քույր կամ եղբայր ունենայի որ հետը զբաղվէի:

Այս ասելուց հետո հիշեցի կատվիս,ով իմ ամենալավ ընկերն է,կարելի է նաև նրան համարել որպես քույր: Նա ինձ հետ է մեծացել այն ժամանակվանից երբ ես դեռ վեց տարեկան էի: Նա մեր ընտանիքի ամենասիրելի անթամներից մեկն է:

Մի խոսքով:

Գնացի նրան գտնելու և վերջապես գտա: Տեսնելով որ նա անկողնուս քնած է սկսեցի առյուծի, կապիկի, ձիու ձայներ հանել ,և այդպես մինչև տեսա որ նրա աչքերը բացվեցին: Նրան գրկեցի և տարա գորգին նստեցրի,գնդակ բերեցի և նետեցի: Նա անմիջապես վազեց ջնդակի ետևից: Եվ այսպես մինչև անձրևի վեջին կաթիլները ընկան գետնին:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s